Spektakle

Główna bohaterka ze względu na swą posturę bywa dotkliwie upokarzana. Nigdy nie jest chwalona, natomiast krytykowana przy każdej okazji. Również narzeczony nie szczędzi jej złośliwości. Nikt nie staje po stronie grubasów. Często popada w rozpacz, lecz w końcu postanawia stanąć do walki. Ma do zrzucenia 50 kg wagi i do wyrzucenia wiele lat przyzwyczajeń. Mierzy się ze swoim łakomstwem, przeżywa tortury diet, wyrzeczeń i gimnastyki. Walka jest ciężka, ale musi ją wygrać, gdyż współczesny świat dyskryminuje grubasów pod każdym względem, a media są w tym zagorzałym sprzymierzeńcem.
Zobacz, jak stracić na wadze, nie tracąc na poczuciu własnej wartości.

Jak utrzeć nosa chudym zołzom i odnaleźć smak życia.
Niezwykle pogodna i pełna humoru opowieść o walce po swoje...

„Grubaska”, to sceniczna adaptacja książki Wandy Szymanowskiej „Lardżelka” – Wydawnictwo "Białe Pióro".

„GRUBASKA” - Brązowa Maska za zajęcie III miejsca za Najlepszy Spektakl podczas Rawickiego Festiwalu Teatralnego im. Krystyny Sienkiewicz, Rawicz 2018

Recenzja prasowa:

XXL

Tekst jest adaptacją opowiadania "Lardżerka" Wandy Szymanowskiej, ale tytuł zamieniono tu na bardziej swojską "Grubaskę". Zaczyna się od przybycia kobiety na dworzec, gdzie okazuje się, że pociąg do Wiednia jest opóźniony o dwieście czterdzieści minut. To pretekst, by bohaterka przedstawiła mały wyimek ze swojego życia...

Izabela Noszczyk, aktorka Teatru im. Jaracza w Łodzi, ma do dyspozycji niewielką scenę pomiędzy dwoma sektorami widowni, walizkę i pojedynczą ławkę. Ewentualne zmiany miejsca akcji sygnalizowane są głównie światłem lub modyfikacjami stroju aktorki. Przede wszystkim jednak Noszczyk bez skrępowania ogrywa swoje ciało: ściska brzuch szalem, kiedy wspomina, jak próbowała wbić się w sukienkę na wieczorne wyjście z mężem, autentycznie męczy się i poci, gdy biega po scenie i ćwiczy tak jak na obozie sportowym. Do tego traktuje swoją postać z humorem, ale i czułością i empatią, szukając zrozumienia również u publiczności, często zwracając się do niej wprost lub nawiązując kontakt wzrokowy. Sprzężenie narracji z fizycznością aktorki i możliwość odczytania historii w relacji jeden do jednego w stosunku do rzeczywistości, przynosi zaskakujące efekty w postaci reakcji z publicznością. Widzowie bardzo szybko zaczynają traktować monodram jako prywatne wyznanie Izabeli Noszczyk, chętnie dopowiadają za nią kwestie, solidaryzują się, kiedy wspomina "mordercze" ćwiczenia i diety, nagradzają entuzjastycznymi brawami, gdy opowiada o pozbyciu się ze swojego życia niewspierającego i wiecznie krytykującego ją męża. Chwilami wydaje się, że spektakl ma niemal terapeutyczny wpływ na widzów (przede wszystkim na kobiety), a korzystając z pewnego autorytetu teatru - dowartościowuje tych, którzy zmagają się ze swoimi kompleksami na co dzień i oddaje im głos.

Marta Bryś, Portal e-teatr z 11.04.2017 r.  – fragment recenzji